Η όμορφη αυτή εκκλησία βρίσκεται χτισμένη στο βουνό, 2 περίπου χλμ πάνω από τη Φλόκα, σε μια καταπληκτική τοποθεσία με περίοπτη θέα και με πολύ πράσινο. Υπάγεται στην Ενορία Αγίου Δημητρίου Μονεμβασίας.
Είναι μία εκκλησία Βυζαντινών χρόνων που όπως λέγεται την είχε ιδρύσει μία Βασιλοπούλα, κόρη του Αυτοκράτορα Εμμανουήλ Παλαιολόγου, που την είχε στείλει ο πατέρας της μαζί με τα άλλα της αδέρφια στη Μονεμβασιά , στο θείο τους Θεόδωρο Α', Δεσπότη του Μυστρά , αφού έπασχαν από κάποια σοβαρή ασθένεια, μάλλον φυματίωση, προκειμένου να υγιανθούν.
Η Βασιλοπούλα όμως, ίσως κι ένεκα της κατάστασης της υγείας της, είχε έφεση προς το μοναχισμο γι αυτό άρχισε να ιδρύει εκκλησίες σε διάφορα μέρη, όπως: στην Κρισσά (Φοινίκι) όπου ξεκρίσιασε, στη Χειμάτισσα (Φλόκα) όπου ξεχείμασε, στα Τέρια όπου εταίριαξε , στην Παντάνασσα όπου επτά φορές μετάνιωσε και στο Παραδείσι όπου παρέδωσε (πέθανε ). Όλες όμως αυτές οι εκκλησίες ιδρύθηκαν σε μέρη με άφθονα νερά, εξαιρουμένης της Παντάνασσας, ίσως και γι αυτό να λέγεται ότι είπε τη φράση : "Στην Παντάνασσα επτά φορές μετάνιωσα", αφιερωμένες όλες στην Παναγία.
(Σχετική αναφορά γι αυτό γίνεται στο βιβλίο μου : ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΌΠΟ ΜΟΥ ).
Από προφορικά και γραπτά στοιχεία που υπάρχουν, επί Βασιλείας Όθωνα, η εκκλησία όπως και η γύρω περιοχή, περιήλθε ένεκα αγοράς σε κάποιον μοναχό ονόματι Θεοδόσιο, αφού το Ελληνικό κράτος παραχωρούσε με ένα μικρό τίμημα τα χρόνια εκείνα, αλλά και μετέπειτα, πολλές ιδιοκτησίες του σε ιδιώτες, όπως για παράδειγμα παρόμοια είχε συμβεί και με τους Πύργους του Χατζή Αλή Αγά και του Λότζη Αγά, στο Χατζάλαγα και στα Λοτζά αντίστοιχα (τα λεγόμενα παραχωρητήρια).
Στα νεότερα χρόνια η εκκλησία με την περιοχή περιήλθε στην Κα Μαίρη, σύζυγο του Μανώλη Δρακωνάκη καθώς και σε δύο αδέρφια (ξαδέρφια της Κας Μαίρης ) τον Ευθύμιο και Μενέλαο Ρωσσσέτο, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια της ζωής τους μοιράζονταν το χρόνο διαβίωσής τους μεταξύ Μοναστηριού και Μονεμβασιάς. Στα ενδιάμεσα χρόνια, του αιώνα που πέρασε (1947), στο Μοναστήρι έμεναν και κάποια άλλα πρόσωπα, όπως δύο αδερφές Μοναχές από την οικογένεια των κατόχων του Μοναστηριού, τις οποίες θυμήθηκε ο αείμνηστος Χαράλαμπος Τσαγκαρης ( από ιστορία που ο ίδιος αρκετές φορές μου είχε διηγηθεί) όταν την περίοδο αυτή σε ηλικία 15 ετών περίπου, έμενε εκεί κοντά σε ένα σπιτάκι ( προς Παπαδιάνικα κατεύθυνση ) κάποιου Παπαδιανικιώτη, ονόματι Κόντες , στον οποίον εργαζόταν ως ψυχογιός στα κτήματά του, στη διάρκεια κυρίως της σποράς και ένεκα της πείνας (αφού ακόμη και τα σύκα που προορίζονταν για το σκύλο σώθηκαν) εξαναγκαζόταν, προκειμένου να μην πεθάνει από την πείνα, να πηγαίνει πολλές φορές κρυφά από το αφεντικό του τη νύχτα στο Μοναστήρι, ζητώντας από την Κυρία Νίτσα να του δώσουν λίγο φαγητό από το "περίσσευμα" του φτωχικού τους πιάτου, πράγμα το οποίο με μεγάλη ευχαρίστηση οι δύο αυτές αδερφές παρείχαν, για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Τα τελευταία χρόνια, η εκκλησία μαζί με τα άλλα κτίσματα καθώς και τη γύρω τεράστια ιδιοκτητη έκταση, περιήλθε σε κληρονόμους από την οικογένεια Ρωσσέτου (αφού από πληροφορίες μου η Κυρία Μαίρη δεν είχε παιδιά) και πρόσφατα αγοράστηκε από Ιερέα καταγόμενον από την Πλύτρα, και σύμφωνα με μαρτυρία της Κατερίνας Κουμουτσάκου είναι ο Αρχιμανδρίτης πατήρ Πρόδρομος που λειτουργεί στην Χρυσοκαστριώτισσα, στην Πλάκα, τον οποίο γνώρισα την περασμένη Άνοιξη (2022), όταν ανέβηκα έως εκεί, ο οποίος είχε κινήσει, όπως διεπίστωσα, τη διαδικασία συντήρησης τόσο της εκκλησίας όσο και των άλλων κτισμάτων που την περιβάλλουν και ελπίζω ότι σύντομα οι επισκέπτες και πιστοί της στενής και ευρύτερης περιοχής θα έχουν την τύχη και τη χαρά να απολαύσουν την πανεμορφη αυτήν περιοχή και να γνωρίσουν από κοντά την ιστορική αυτή εκκλησία, της ΠΑΝΑΓΊΑΣ ΧΕΙΜΑΤΙΣΣΑΣ, εάν φυσικά δεν αλλοιωθούν τα ιδιαίτερα μοναδικά της χαρακτηριστικά γνωρίσματα και στοιχεία και βελτιωθούν περισσότερο οι αγροτικοι δρόμοι που οδηγούν έως εκεί τόσο από πλευράς Παπαδιανίκων όσο κυρίως από πλευράς Φλόκας.
