Το χωριό Ρειχιά όπως φαίνεται ψηλά από την τοποθεσία "ΣΟΜΠΕΤΙ" όπου βρίσκονται και οι δύο ανεμόμυλοι.
Το χωριό αυτό έχει ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα, που σπάνια συναντάται σε άλλα χωριά. Τους πολλούς συνοικισμούς που έχει οι οποίοι μάλιστα φέρουν και τα ονόματα των οικογενειών που στο παρελθόν ζούσαν εκεί.
Οι γειτονιές που συναντάμε, μπαίνοντας στο χωριό, όπως ερχόμαστε από Μολάους, είναι κατά σειρά οι εξής: Κουλουρέικα, Παρασχέικα, Καραγαννέικα, Σπιθέικα - Ντουρέικα, Λαββέικα, Λαγγέικα, Κοκκορέικα, Μπελεσέικα.
Ίσως όμως κάποιος ν' αναρωτηθεί: Γιατί δεν υπάρχουν Δριβέικα;
Η εξήγηση που δίνεται είναι η εξής : Αν και οι Δριβαίοι ήταν αυτοί που ζούσαν στα Σπιθέικα. κι επομένως έπρεπε να λέγονται Δριβέικα κι όχι Σπιθέικα, παρ' όλα αυτά ονομάστηκαν έτσι διότι το αρχικό όνομα των Δριβαίων ή μάλλον το παρατσούκλι τους, ήταν Σπιθαίοι, καταγωγής του πρώτου Δρίβα (Σπίθα) από την Κρεμαστή που πήρε μάλιστα μέρος στην πολιορκία και απελευθέρωση του Κάστρου της Μονεμβασιάς.
Το αλσύλλιο από πεύκα, που βλέπουμε κάτω από του δύο μύλους και πάνω από το χωριό, ήταν έργο που ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας 1930 με πρωτοβουλία του τότε δάσκαλου Καλλιφατίδη (Ποντιακής καταγωγής) και πραγματοποίησαν μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Ρειχιάς. Μην ξεχνάμε βέβαια ότι τα χρόνια εκείνα οι μαθητές φοιτούσαν στο Δημοτικό Σχολείο σε αρκετά μεγάλη ηλικία.
Το μεγαλύτερο όμως μέρος της ολοκληρώθηκε γύρω στο έτος 1955, με πρωτοβουλία της τότε Κοινότητας Ρειχιάς.
Η δεντροφύτευση αυτή κρίθηκε αναγκαία διότι στις αρχές του 19ου αιώνα, σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, το χωριό είχε κινδυνεύσει πάρα πολλές φορές από κατολισθήσεις που προξενούσαν οι χείμαρροι που κατέβαιναν ορμητικά από τα βουνά της Κουλοχέρας τόσο ένεκα του λιωσίματος των πολλών χιονιών όσο και των έντονων βροχοπτώσεων της εποχής εκείνης.
Για το λόγο αυτόν η περιοχή είχε κηρυχτεί προστατευόμενη και είχε απαγορευτεί αυστηρά η βόσκησή της, ακόμη έως και σήμερα, άσχετα αν αυτό παραβιάζεται μερικές φορές από κάποιους κτηνοτρόφους!
