Ο ΑΙ ΓΙΩΡΓΗΣ, ΣΤΟ ΖΕΥΓΟΛΑΤΙΟ ΤΗΣ ΣΥΚΙΑΣ
Την εκκλησία αυτή τη συναντάμε αφού περάσουμε τη Συκιά, πηγαινοντας από Μονεμβασια προς Μολαους, στρίβοντας αριστερά στο ύψος της διασταύρωσης προς κατάστημα σιδερικων Στυλιανού, ακολουθώντας το δρόμο αυτόν και αφήνοντας πίσω το κατάστημα καθώς και έναν στάβλο, που συναντάμε στο αριστερό μας χέρι, φθάνοντας στο τέρμα του και συνεχίζοντας πεζοί, εάν φυσικά δεν έχουμε αγροτικό αμάξι, ακολουθώντας ένα σύντομο αγροτικό δρόμο που υπάρχει, μήκους ολίγων μέτρων και αφού περάσουμε τη λούτσα, θα βρεθούμε στον προαύλιο χώρο του ναού.
Η εκκλησία αυτή είναι πολύ παλαιά η οποία μάλιστα λειτουργούσε κάποτε σαν μοναστήρι, αφού στο πίσω μέρος της, προς πλευρά Φοινικι, έχουν βρεθεί Κελλια.
Επιπρόσθετη απόδειξη αυτού είναι και η ύπαρξη του πολύ παλαιού πηγαδιου με την όμορφη ανεμη του, που βρίσκεται στο μπροστινό μέρος του ναού, έξω από τη μάντρα, προς τη μεριά που βλέπει προς Κουλοχερα (όπως φαίνεται και στην εικόνα) με τις καλοφτιαγμένες γούρνες του, όπου μέχρι και τα πιο πρόσφατα χρόνια, τους καλοκαιρινούς μήνες πολλοί κάτοικοι του κάμπου ποτιζαν εκεί τα ζώα τους, όταν δεν επαρκούσε το νερό της Λουτσας, πίνοντας πολλές φορές και οι ίδιοι από το πηγαδάκι.
Από μαρτυρίες ηλικιωμένων Συκιωτων, που είχαν ακούσει από παππούδες, γιαγιάδες και γονείς, όταν ο παπουλης που περιφεροταν ανά την Ελλάδα, κηρυττοντας το λόγο του Θεού και κάνοντας προφητείες, κατέφθασε και στην Πελοπόννησο, τα χρόνια της Βασιλείας του Οθωνα, φθάνοντας στη Συκιά κατασκηνωσε στο χώρο της εκκλησίας.
Τότε πάρα πολλοί Συκιωτες και Συκιωτισσες καθώς και πλήθος κόσμου από διάφορα μέρη της περιοχής, συγκεντρωθηκε εκεί για να τον γνωρίσει από κοντά και να ακούσει το θεϊκό μαγευτικό λόγο του. Αυτός τότε, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, ανέβηκε ψηλά στο καμπαναριό για να είναι ορατός απ' όλους, απ' όπου εκφώνησε το θείο λόγο του, που κατέπληξε όλους τους παρευρισκομενους.
Κατά την εκτίμηση μου, καθώς και πολλών άλλων, πρέπει να ήταν ο Παπουλακος (κατά κόσμο Χριστόφορος Παναγιωτοπουλος) γιατί αυτός ήταν που περιφεροταν ανά την Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης καθως και τα Χρόνια της βασιλείας του Όθωνα, επισκεφτομενος ακόμη και το πιο ακριτικά χωριά (όπως και το χωριό μου, Φουτια, από μαρτυρία της μητέρας μου) συναρπαζοντας και ξεσηκώνοντας τα πλήθη στο κάθε πέρασμά του.
Στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής, το έτος 1941, σύμφωνα με μαρτυρίες ηλικιωμένων Συκιωτων, οι Γερμανοί είχαν μετατρέψει τον προαύλιο χώρο του ναού σε ένα προσωρινό στρατόπεδο ταχύρρυθμης εκπαίδευσης και πρακτικής εξάσκησης χειρισμού μαχητικών αεροπλάνων νεοσυλλεκτων Γερμανών και Αυστριακών στρατιωτών προκειμένου να επανδρωσουν τάχιστα τα πολεμικά αεροπλάνα τους με κανονικούς ετοιμοπόλεμους πιλότους, ικανούς να πάρουν μέρος το Μάιο του 1941 στο βομβαρδισμό της Κρήτης.
Να σημειώσω εδώ ότι από μαρτυρία του πατέρα μου ( που είχε επιστρατευτει όπως και πολλών άλλων για την άμεση και τάχιστη κατασκευή αεροδρομίου στον κάμπο ) κατάφεραν να το φέρουν σε πέρας εντός διμήνου αφού, όπως μου ανέφερε, εργάζονταν νυχθημερόν χειρωνακτικα ακόμη και οι ανώτατοι Γερμανοί αξιωματικοί. Να διευκρινίσω εδώ ότι το αεροδρόμιο αυτό βρισκόταν 1-2 χμ. πιο πάνω από τον Αγιωργη, πριν τη διασταύρωση της Εθνικής Οδου με Ασωπό, στο δεξί μέρος του δρόμου προς πλευρά Μεταμόρφωσης.
Ακόμη οι ηλικιωμένοι Συκιωτες, θυμούνται ότι τα περασμένα χρόνια στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας υπήρχαν σε μόνιμη βάση τους καλοκαιρινούς μήνες 3-4 παράγκες που λειτουργούσαν ως καφενεία - ταβέρνες, στις οποίες συνερεαν τόσο κάτοικοι του κάμπου όσο και των περίχωρων για να απολαυσουν τα κρύα ποτά που σέρβιραν οι ιδιοκτήτες τους καθώς και την μπύρα, που διατηρούσαν πάντα παγωμένη, μέσα σε παγοκολώνες, συνοδεύοντας την βέβαια με βραστή πεντανοστιμη ντόπια γίδα.
Αξέχαστα έχουν μείνει επίσης τα ξέφρενα γλέντια, που λάμβαναν χώρα ακόμη και ως τις μέρες μας, συνοδεία οργάνων στις 23 Απρίλη, μετά τη θεία λειτουργία, στον προαύλιο χώρο του ναού, με τους απανωτους πολλές φορές πυροβολισμους να πέφτουν ασταμάτητα καταλήγοντας ακόμη, σύμφωνα με μαρτυρία τόσο του Τάσου Μιχελακου όσο και άλλων Συκιωτων, σε ακούσιους θανάσιμους τραυματισμους συμμετεχόντων, τους οποίους θυμήθηκαν και οι ίδιοι.
Αξίζει τον κόπο κάποιος ταξιδιώτης της Εθνικής Οδού Μονεμβασιας - Μολάων - Σπάρτης, να κάνει μία μικρή παράκαμψη στην πορεία του καθώς και μια ολιγόλεπτη στάση στο μέρος αυτό, για να γνωρίσει και να θαυμάσει από κοντά τον ιστορικό και πανέμορφο Αι Γιώργη στο Ζευγολατιο της Συκιας.
Πηγή: Νικόλαος Αργείτης
