ΑΠΌΣΠΑΣΜΑ ΑΠΌ ΤΟ ΒΙΒΛΊΟ ΜΟΥ
ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΟΥ
Βγαίνοντας λίγο πιο έξω από τη Μονεμβασια
O ΑΙ ΓΙΩΡΓΗΣ
Η εκκλησία αυτή βρίσκεται στα Φουτια.
Μπορεί να την επισκεφθεί κάποιος εάν ανέβει στα Φουτια, αφήνοντας πίσω του τα Μπαρμπαγιαννεικα και ανεβαίνοντας προς Κουλέντια, στις πρώτες στροφές που θα συναντήσει, θα την αντικρίσει στο αριστερό του χέρι. Μπορεί όμως να την επισκεφτεί, κατεβαινοντας από Κουλέντια προς Φουτια και περνώντας το Καστέλι, θα τη συναντήσει στο δεξί του χέρι, πάνω στην πρώτη στροφή που θα συναντήσει, λίγα μέτρα πιο πέρα.
Το εκκλησάκι αυτό, μέχρι τη δεκαετία του 1980, ήταν μικρότερο αφού ο ναρθηκας(όπως φαίνεται στην εικόνα) προστέθηκε εκείνα τα χρόνια, διότι το υπάρχον εκκλησάκι είχε πρόβλημα χωρητικοτητας αφού εκεί τελούνται οι νεκρώσιμες ακολουθίες, γιατί στο χώρο αυτό βρίσκεται και το κοιμητήριο του χωριού.
Να αναφερθεί ότι την πρωτοβουλία αυτή την πήρε ο θείος μου Γ. Μπαρμπαγιαννης κι εγώ νιώθω μια μικρή ικανοποίηση ως προς το θέμα αυτό, για την προσωπική μου συμβολή, αφού με έρανο που έκανα, τόσο στα Φουτια όσο και στη ευρύτερη περιοχή, σαν Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Φουτίων, συγκετρωθηκε τότε το ποσό των 350.000 δραχμών (ζητώ συγνώμη για την προοσωπικη αναφορά μου).
Η εκκλησία αυτή είναι δημιουργία βυζαντινής περιόδου και μάλιστα είχε σε όλα τα πλαϊνά τοιχώματα και στις αψίδες ακόμα και στο θόλο, πανέμορφες μεγάλες εικονογραφιες Αγίων, τις οποίες θυμήθηκα κι εγώ, που δυστυχώς η άγνοια των ανθρώπων της περιόδου εκείνης τις κατέστρεψε, αφού οι γυναίκες που είχαν επωμιστει με τη διακόσμηση του ναού, τις ασβεστωσαν, προκειμένου, όπως είπαν, να μη φαίνεται άσχημα το ξεθωριασμενο χρώμα των εικόνων!
Ο ναός αυτός κατά τα παλαιά χρόνια χρησιμοποιείτο ως μοναστήρι κι αυτό αποδεικνύεται αφού το αυλάκι που μετέφερε το νερό απ'την πηγή Βαβιλη ως εκεί, διασωζοταν ως τις αρχές του 1900, του οποίου τα ίχνη πρόλαβαν οι παλαιότεροι Αργειταιοι, όπως ο ο Ντίνος Αργείτης κ.α.
Επίσης είχε βρεθεί παλαιό τοιχίο που περιεκλειε το χώρο του μοναστηριού καθώς και μια καταπακτη στο πίσω μέρος του ιερού, που χρησίμευε ίσως σαν διέξοδος διαφυγής σε περίπτωση κινδύνου.
Ο λόγος για τον οποίο χτίστηκε η εκκλησία, απ'τα παλιά χρόνια στο χώρο αυτόν, ήταν το περιοπτο της περιοχής, η φυσική ομορφιά του τοπίου, η πηγή Βαβίλη και φυσικά η κατοικήση της, αφού εκεί κοντά υπάρχουν δύο μικροί πύργοι και άλλες παλιές κατοικίες, όπως μια ακριβώς κάτω από το ναό, αλλά και δύο ακόμη όμορφα εκκλησάκια, ο Αι Στράτης και η Παναγίτσα.
Σήμερα ο εξωτερικός χώρος της εκκλησίας χρησιμοποιείται σαν κοιμητήριο και εορτάζει στις 23 Απριλίου ή την άλλη μέρα του Πάσχα, ανάλογα της μεταβλητής ημερομηνίας που πέφτει αυτό.
Αξίζει τον κόπο κάποιος διερχόμενος, να κάνει μια στάση στην πορεία του για να επισκεφτεί τόσο τον Αι Γιώργη όσο και τα διπλανά εκκλησάκια, Αι Στρατη και Παναγίτσα. Θα θαυμάσει την ομορφιά τους, την μοναδικότητά τους, το γραφικό του τοπιου και την περίοπτη θέα της περιοχής, με φόντο το Καστέλι, το Μαραντακη, τη Σελαδα, το Αγκαθακι, το Τσερατσινι, τα Μπαρμπαγιαννεικα, τα Καντήλια, του Μουντρη το βουνό, τη Μονεμβασια κι όλο το Μυρτωο Πέλαγος ακόμη και την Παραπολα και άλλα μικρότερα νησιά του Αιγαίου.
Για τους λόγους που αναφέρθηκαν, τα τρία αυτά εξωκκλησάκια, εκτός του ότι είναι χριστιανικά σύμβολα, είναι συνάμα και πολιτιστικά και φυσικά μνημεία, που συνταιριαζουν ταυτόχρονα, μακραίωνη ιστορία, γραφικότητα, ομορφιά και περίοπτη καταπληκτική θέα και για τους λόγους αυτούς πρέπει να τύχουν ιδιαίτερης προσοχής και φροντίδας, τόσο από τους ανθρώπους όσο κι από την Εκκλησία και Πολιτεία.
Νικόλαος Αργείτης
