Η ιστορία της ΜΑΝΑΣ από το ΜΑΤΙ, που καμένη κι η ίδια, προσπαθούσε να σώσει τα παιδιά της και δεν τα κατάφερε… εκείνο το βράδυ της κολάσεως, έχασε τον γιό της στη θάλασσα που είχαν μπει μαζί και με την κόρη της, για να σωθούν…
Την ιστορία της την έκανε αφήγημα λογοτεχνικό η συγγραφέας ΧΡΥΣΑ ΘΥΜΙΟΠΟΥΛΟΥ…
«Μέσα στο φως λουσμένος».
Ποιό νερό παιδί μου και ποιά χρυσή βροχή, να σβήσει απόψε Θεέ μου της μάνας την οργή.
Συγχώρα με ψυχή μου δεν είχα άλλη επιλογή..
Μα πίστεψα σε ‘σένα πως είχες αγγέλου δύναμη.
Την αδερφή σου κράτησα σφιχτά μέσα στην αγκαλιά μου και σ’ άφησα μοναχογιέ μου να «σβήσεις» μακριά μου..
Σσσ.. Μην κλαις.. Να κοίτα, δίπλα μου είσαι και κοιμάσαι..
Πέσμου μονάκριβε μου ότι κοιμάσαι, βγάλε μου μια κραυγή.
Τα δάκρυα μου χρυσοπλέκω και φυλακίζω την σιωπή.
Από τότε μοιρολόι γράφω κάθε ώρα και στιγμή, περπατώ μέσα στους δρόμους και με νομίζουν ζωντανή..
Ποιο «δικαστήριο» και ποιο «μαρτύριο» θα πνίξει τις τύψεις μου αυτές, ποια θάλασσα να αντικρίσω, εσέ να φέρω πίσω, να ζήσουμε όπως χθες.
Κοίτα τα δέντρα πώς λυγίζουν οι στάχτες πέφτουν σαν βροχή, οι φλόγες μες στους ανέμους ζητάνε σάρκα για τροφή..
Περίμενα μια βάρκα μέσα στην κόλαση να φανεί, με των ανόμων την αδιαφορία ποτέ δεν κίνησε να ‘ρθεί.
Πρόσωπα απανθρακωμένα με τους αγγέλους στήνουν χορό..
Και εσύ μέσα στο φως λουσμένος μας αγκαλιάζεις και τις δυο.
Συγχώρα με ψυχή μου το λάθος μου αυτό, οι φλόγες στο κορμί μου θολώσαν το σωστό.
«Μάνα την αδερφή μου να αγαπάς για μια ζωή..
Και εγώ με τους αγγέλους θα σας γιατρεύω την πληγή.
Κοντοζυγωνει η τιμωρία για όσους μας δίκασαν στη γη.
Μη κλαις άλλο μητέρα πυρακτωμένη ήσουν και συ.
Ο επίλογος των θυμάτων καμίνι που σπάραξε την γη..
Για μένα γράφτηκε το τέλος μέσα στα κύματα τα βαθιά, για να θυμάται ο εχθρός μας πως είναι να πνίγονται τα παιδιά..
Δεν θα μπορούσα να στο συγχωρέσω αν είχες πράξει διαφορετικά, την αδερφή μου καμαρώνω π’ ανθίζει σαν τα ψηλά βουνά.
Εμείς αλλάξαμε κατοικία δεν πονάμε στην ψυχή..
Η άνοιξη στα παραθύρια θα σου κρατάει συντροφιά..
Κι όσο φυλάς τις θύμισες μας, εγώ θα αναγεννιέμαι μες στων ονείρων σου τα δεσμά.
Συγχώρεσε τους όλους μάνα, έχεις ανδρεία στην καρδιά, την πάλλευκη παρακαλώ Κυρία τις νύχτες να σας παρηγορεί.
Κι αν έπαψα κραυγή να βγάζω εκείνη την άμοιρη στιγμή..
Το σ’ αγαπώ σου ψέλλιζα στα στήθια κι ας μην με άκουγες εσύ».
Chrysa Thymiopoulou
Τους νεκρούς του Ματιού, δεν τους έκλαψε η Ελλάδα… καμία πορεία δεν έγινε γι αυτούς… κανένα συλλαλητήριο…
πηγή: Facebook/ΜΕΘΕΞΗ-ΛΕΥΚΗ ΛΥΚΑΙΝΑ
