Γράφει η Καλλιόπη Κρεμαστιώτη, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια – ειδικευόμενη Περιγεννητική Ψυχολόγος
Η μετάβαση στην μητρότητα για τις γυναίκες είναι μια μοναδική εμπειρία που συχνά βιώνεται ως ένα γεγονός εξελικτικής φύσης.
Ανήκουμε σε αυτή την ομάδα των θηλαστικών που χρειαζόμαστε την εξαρτημένη φροντίδα, τα ανθρώπινα μωρά γεννιούνται και είναι εξαρτώμενα από τον φροντιστή τους για να επιβιώσουν σε αντίθεση με άλλες κατηγορίες θηλαστικών.
Η επιβίωση της βιολογικής μας ομάδας που στηρίζεται σε αυτό το είδος αποκλειστικής φροντίδας επιβάλει να μην αποχωριζόμαστε από τον φροντιστή μας αφού οι κύκλοι ταΐσματος και ύπνου απαιτούν διαρκή φροντίδα και παρουσία.
Η βιολογική ομάδα αποκλειστικής φροντίδας των θηλαστικών στην οποία ανήκουμε υπολογίζεται πως υπάρχει τα τελευταία 40 εκατομμύρια χρόνια ενώ η κατηγορία των τροφοσυλλεκτών ως διακριτή στρατηγική επιβίωσης τα τελευταία 8 εκατομμύρια. Παρόλο που 10000 χρόνια πριν ξεκίνησε η καλλιέργεια και η οργανωμένη γεωργική δραστηριότητα, όπου το φαγητό καλλιεργούνταν αντί να συλλέγεται ζώα εξημερώθηκαν αντί να κυνηγιούνται.
Μια βασική συνθήκη δεν άλλαξε… ότι τα μωρά βρίσκονται πάντα μαζί και πάνω στον φροντιστή τους.
Βέβαια τα τελευταία 100 χρόνια παρατηρούμε μια νέα συνθήκη όπου οι φροντιστές ενθαρρύνονται να αποχωρίζονται τα νεογέννητα τους, να τα τοποθετούν σε ένα ξεχωριστό δωμάτιο, να ταΐζονται με πρόγραμμα και όχι με ανθρώπινο γάλα. Όλες αυτές οι νέες συνθήκες ερμηνεύονται από τους επιστήμονες ως καθοριστικές επεμβάσεις στην ανθρώπινη φυσική εξέλιξη και ειδικά στην διαδικασία της προσαρμογής.
συναισθηματική και ψυχική υποστήριξη.
Χρειάζονται εξατομικευμένο μαιευτικό προσωπικό να τους παρέχει ψυχική και συναισθηματική φροντίδα, για να μην διαρραγεί το νήμα του συναισθηματικού δεσμού με το μωρό τους.
Οι γονείς και ειδικά οι μητέρες χρειάζεται να είναι μαζί με τα μωρά τους, να ενθαρρύνεται η επαφή δέρμα με δέρμα ειδικά σε αυτήν την πρόωρη είσοδο στη γονεϊκότητα που αναπληρώνει τον συναισθηματικό και σωματικό δεσμό. Εξαιρετικά σημαντικός ήταν ο ρόλος των μαιών και των συμβούλων γαλουχίας σε αυτό το ταξίδι, ειδικά όταν προωθούσαν την επαφή δέρμα με δέρμα με το μωρό.
Προτείνονται φιλικές προς την οικογένεια και την σχέση μητερας παιδιού μονάδες αυξημένης φροντίδας, πολιτική που να εμπεριέχει ενεργά την μητέρα. Τέλος, θα πρέπει να τονίσουμε την σημασία ενός δικτύου υποστήριξης μεταξύ γυναικών και ομάδων γονέων με πρόωρα βρέφη, ως σπουδαίος παράγοντας προστασίας από την αίσθηση ψυχικής αβοηθησίας και κοινωνικής απομόνωσης.
Ας μην ξεχνάμε την σημασία της φροντίδας αυτών των γονιών και την σπουδαιότητα της δημιουργίας ενός δικτύου υποστήριξης που θα λειτουργεί ως μια θερμοκοιτίδα ζωής και ψυχικής πνοής για τον γονεϊκό τους ρόλο.
Ας γίνουμε και εμείς μια ψυχική αγκαλιά, ένα καταφύγιο ζωής και φροντίδας.
Καλλιόπη Κρεμαστιώτη, Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια -ειδικευόμενη Περιγεννητική Ψυχολόγος
Πηγή: mommycool.com.cy
