Ένα διάχυτο αίσθημα θλίψης απλώνεται πάνω από μία χώρα που ακόμα μετρά πληγές από ανεπανόρθωτες φυσικές καταστροφές. Ονομάζεται solastalgia και απαιτεί προσοχή.
Την ώρα που οι Θεσσαλείς πασχίζουν να σταθούν ξανά στα πόδια τους έπειτα από τις καταστροφικές πλημμύρες του Σεπτεμβρίου 2023 και οι κάτοικοι του Έβρου, της Κέρκυρας, της Ρόδου, της ανατολικής Αττικής και πολλών ακόμα περιοχών θρηνούν ακόμα την αδιανόητη περιβαλλοντική καταστροφή έπειτα από τις πυρκαγιές του ίδιου καλοκαιριού, είναι πολλοί αυτοί που μιλούν για τις επιπτώσεις της καταστροφής του περιβάλλοντος στην υγεία μας. Λίγοι, όμως, ασχολούνται με τον ψυχικό αντίκτυπο αυτών των περιβαλλοντικών αλλαγών, ο οποίος μπορεί μελλοντικά να αποδειχθεί εξίσου σοβαρός: Ονομάζεται solastalgia.
Ο όρος επινοήθηκε το 2003 από τον Αυστραλό φιλόσοφο Glenn Albrecht, σε μια προσπάθειά του να περιγράψει πώς ένιωσαν οι κάτοικοι της Νέας Νότιας Ουαλίας για τις τεράστιες εκτάσεις της περιοχής τους που καταστράφηκαν από την εξόρυξη άνθρακα. Σχηματίζεται από την λατινική λέξη sōlācium (=ανακούφιση) και την ελληνική ρίζα -algia (=άλγος) και πρόκειται για μια κατασκευασμένη λέξη, έναν νεολογισμό, που περιγράφει τη θλίψη που νιώθουμε για την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντός μας, για την απώλεια της παρηγορητικής μας εστίας (της φύσης ως δεύτερο σπίτι μας). Θυμίζει λίγο τη «νοσταλγία», με τη διαφορά ότι στη «σολασταλγία» συνεχίζεις να ζεις στον τόπο που νοσταλγείς. https://www.ow.gr/living/giati-i-
