Το ΟΥΖΟ έχει τις ρίζες του στο τσίπουρο, που λέγεται ότι ήταν το pet project μιας ομάδας Ελλήνων μοναχών του 14ου αιώνα που ζουν σε μοναστήρι του Αγίου Όρους. Μια εκδοχή του είχε αρωματιστεί με γλυκάνισο. Αυτή η εκδοχή τελικά ήρθε να λέγεται ούζο. Το όνομα Ouzo πιστεύεται ότι προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη ózó (μυρωδιά) λόγω του ξεχωριστού αρώματός του.
Η σύγχρονη απόσταξη ούζου σε μεγάλο βαθμό απογειώθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα μετά την ελληνική ανεξαρτησία. Το πρώτο αποστακτήριο ούζο ιδρύθηκε στον Τύρναβο το 1856 από τον Νικόλαο Κατσαρό, γεννώντας το γνωστό ούζο Τυρνάβου.
Το 1932 οι παραγωγοί ούζο ανέπτυξαν μια μέθοδο απόσταξης χρησιμοποιώντας αποστακτικά χαλκού που είναι τώρα η συνήθης μέθοδος παραγωγής. Ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς ούζου σήμερα είναι ο Βαρβαγιάννης (Βαρβαγιάννης), που βρίσκεται στην πόλη Πλωμάρι στο νοτιοανατολικό τμήμα της νήσου Λέσβου.
Το 2006, αναγνωρίζοντας τη μοναδικά ελληνική 
κληρονομιά του ποτού, η κυβέρνηση έκρινε ότι το ούζο μπορεί να γίνει μόνο στην Ελλάδα, λαμβάνοντας εγκεκριμένη από την ΕΕ 
Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης.
κληρονομιά του ποτού, η κυβέρνηση έκρινε ότι το ούζο μπορεί να γίνει μόνο στην Ελλάδα, λαμβάνοντας εγκεκριμένη από την ΕΕ Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης.
