Άλλη μία γυναίκα νεκρή. Άλλη μία οικογένεια διαλυμένη. Άλλα δύο παιδιά που από τη μια στιγμή στην άλλη έχασαν τη μητέρα τους και είδαν το μέλλον τους να αλλάζει βίαια και οριστικά.
Και τώρα αρχίζει το γνώριμο τελετουργικό. Οι τηλεοπτικές αναλύσεις, οι εικασίες, οι ψίθυροι της γειτονιάς, οι αναζητήσεις για δικαιολογίες, οι λέξεις που επιλέγονται προσεκτικά για να μαλακώσουν την ωμότητα της πραγματικότητας. «Οικογενειακή τραγωδία», «καβγάς που ξέφυγε», «θόλωσε το μυαλό του». Λες και πρόκειται για κάποιο φυσικό φαινόμενο που συνέβη μοιραία και όχι για μια ανθρώπινη πράξη με συγκεκριμένο αποτέλεσμα: μια γυναίκα νεκρή.
Πίσω από κάθε τέτοια είδηση υπάρχουν ζωές που δεν χωρούν στους τίτλους των δελτίων. Υπάρχουν παιδιά που θα μεγαλώσουν χωρίς τη μητέρα τους. Υπάρχουν γενέθλια, γιορτές, σχολικές παραστάσεις και σημαντικές στιγμές στις οποίες θα υπάρχει πάντα μια άδεια θέση. Υπάρχει ένα τραύμα που δεν θα τελειώσει όταν η είδηση πάψει να είναι πρώτη στην επικαιρότητα.
Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι μόνο το ίδιο το έγκλημα. Είναι η εξοικείωσή μας με αυτό. Κάθε νέα γυναικοκτονία προκαλεί λίγες ημέρες οργής, μερικές δημόσιες αντιπαραθέσεις και στη συνέχεια ξεχνιέται, μέχρι να εμφανιστεί η επόμενη. Η κοινωνία μοιάζει να έχει αποκτήσει μια επικίνδυνη ανοσία απέναντι στη φρίκη. Σοκάρεται για λίγο και ύστερα επιστρέφει στην καθημερινότητά της σαν να μην συνέβη τίποτα.
Κι όμως, κάθε τέτοια υπόθεση είναι μια υπενθύμιση ότι πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι. Δεν είναι στατιστικές, δεν είναι τηλεοπτικό υλικό, δεν είναι αφορμή για πρόσκαιρο δημόσιο διάλογο. Είναι ζωές που χάθηκαν, οικογένειες που καταστράφηκαν και παιδιά που θα κουβαλούν για πάντα τις συνέπειες πράξεων που δεν επέλεξαν.
Μια κοινωνία κρίνεται όχι μόνο από το πόσο αυστηρά τιμωρεί τέτοια εγκλήματα, αλλά και από το αν αρνείται να τα αντιμετωπίζει ως κάτι συνηθισμένο. Γιατί η πραγματική τραγωδία δεν είναι μόνο ότι μια γυναίκα δολοφονήθηκε. Είναι ότι κάθε φορά που συμβαίνει κάτι αντίστοιχο, ένα κομμάτι της κοινωνίας δείχνει να το θεωρεί πλέον αναμενόμενο. Και αυτό θα έπρεπε να μας φοβίζει όσο και το ίδιο το έγκλημα.
Αναστασία Τζανετάκου
Υπ. Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Πελοποννήσου
MSc Κλινικός Ψυχολόγος - Παιδοψυχολόγος
Ψυχοθεραπεύτρια CBT Therapy
Συμβουλευτική Παιδιών & Εφήβων
Συμβουλευτική γονέων
Disabled Children Specialist
link: https://www.facebook.com/profile.php?id=100090135201098&locale=el_GR
