Η υπεραιωνόβια τεράστια αυτή βελανιδιά ή βαλανιδιά, βρίσκεται στη θέση Κολλύρι, μεταξύ Αϊ Ιωάννη και Αγγελώνας. Μπορεί κάποιος να την επισκεφθεί ακολουθώντας το δρόμο αυτόν, και μετά τον Αϊ Ιωάννη φθάνοντας στο ύψωμα, θα τη συναντήσει στο αριστερό του χέρι. Αξίζει τον κόπο κάποιος διερχόμενος να κάνει μια στάση και περπατώντας 30 περίπου μέτρα αριστερά, να τη θαυμάσει από κοντά.
Δεν είναι τυχαία η επιλογή του μέρους αυτού για να τη φυτεύσουν, αφού εκεί βρίσκεται και το αρχαίο πέτρινο πηγαδάκι με το αστείρευτο νερό του, αλλά και το γεγονός ότι διερχόταν ακριβώς δίπλα από το δέντρο αυτό το παλαιό μονοπάτι που συνέδεε την Αγγελώνα με τον Αϊ Ιωάννη και κατ' επέκταση με Αγία Τριάδα και "Παλιά". Έτσι οι διερχόμενοι είχαν την ευκαιρία να ξαποστάσουν για λίγο, πίνοντας νερό και ξαπλώνοντας κάτω απ' την αλαφροΐσκιωτη βελανιδιά, για να απολαύσουν τη θέα της "Παλιάς" και της θάλασσας της Αριάνας, καθώς και τον πανέμορφο βράχο του Χαβαλά, πάνω απ' αυτήν.
Στο σημείο της διασταύρωσης του δρόμου που οδηγεί προς βελανιδιά και του κεντρικού δρόμου προς Αγγελώνα, αλλά από τη δεξιά μεριά του, στο περιφραγμένο σήμερα κτήμα και μαντρί του Λεκάκη, έχει βρεθεί ένα Ηρώο με μια επιτύμβιο στήλη (αφιερωμένη σ' έναν ήρωα της εποχής εκείνης) η οποία σήμερα, από μαρτυρία του ειδήμονα Νεκτάριου Σκάγκου, βρίσκεται στο Μουσείο Σπάρτης. Επίσης πιο πάνω απ΄ τη βελανιδιά (προς το μέρος της Αγγελώνας) βρίσκεται ο ναός του Προφήτη Ηλία που ιδρύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1950, πάνω στα ερείπια μιας μικρής παλαιάς εκκλησίας. Εκεί κοντά ακόμη έχουν βρεθεί και τα ερείπια αρχαίων κτισμάτων. Κοντά στο σημείο αυτό, σύμφωνα με μαρτυρία του Χρήστου Γεώργα, στο παρελθόν ο Αγγελωνίτης Δημήτρης Λεκάκης είχε βρει στο έδαφος, σε μια γούβα (κάτι σαν λάρνακα) το ομοίωμα μιας μικρής χρυσής αγελάδας που μάλιστα λέγεται ότι του το πήραν κάποιοι ναυτικοί στην Αγία Τριάδα, χωρίς να τον πληρώσουν, όταν πήγε να τους το πουλήσει και σήμερα βρίσκεται σε κάποιο μουσείο, μάλλον του Λούβρου.
Η βελανιδιά αυτή, εκτός του ότι ήταν (και είναι) στολίδι όλης της περιοχής με τη φυσική ομορφιά της, πρόσφερε κάποτε πλουσιοπάροχα και τα βελανίδια της, αφού κάτοικοι της περιοχής Αϊ Γιάννη μου έχουν εκμυστηρευτεί ότι τα παλαιότερα χρόνια και κυρίως της Κατοχής, συνέλεγαν τα πεσμένα βελανίδια της κι αφού τα ξεφλούδιζαν, τα έψηναν στη χόβολη που τρώγοντάς τα "σκότωναν" έτσι την πείνα τους, υποκαθιστώντας τα κάστανα που δεν υπήρχαν. Εξάλλου η χρήση των βελανιδιών ως τροφή αναφέρεται ακόμη και στην Οδύσσεια.
Σήμερα το τεράστιο και πανέμορφο αυτό δέντρο, που έχει φιλοξενήσει αμέτρητους περαστικούς αλλά και τσοπάνηδες, που κάτω απ' τον παχύ και δροσερό ίσκιο του πότιζαν και στάλιζαν τα κοπάδια τους, το οποίο τραβάει αμέσως την προσοχή του κάθε διερχόμενου (όπως τράβηξε και τη δική μου) παραμένει αγέρωχο και με το θρόισμα των όμορφων φύλλων του, είναι σαν να καλεί τον κάθε διερχόμενο και επιβάτη να κάνει μια στάση για να ζήσει και να γνωρίσει από κοντά τα θαυματουργά έργα της ανθρώπινης Φύσης.
