Αυτοαποδοχή: όταν αποδεχτώ τον εαυτό μου γι’ αυτό που είμαι, τότε ακριβώς μπορώ να αλλάξω!
Όταν αναφερόμαστε στον όρο «αυτοαποδοχή», εννοούμε ότι αποδεχόμαστε τον εαυτό μας έτσι όπως είναι, με τα ελαττώματα και τα προτερήματά του.
Γνωρίζουμε, δηλαδή, τόσο τα αδύναμα όσο και τα δυνατά μας σημεία και δεν προσπαθούμε συνεχώς να διορθωνόμαστε, με σκοπό να γίνουμε τέλειοι. Με άλλα λόγια, αποδεχόμαστε ότι είμαστε «ατελείς» και δε στεκόμαστε διαρκώς απέναντι από τον εαυτό μας, προκειμένου να τον αλλάξουμε και να γίνουμε κάτι άλλο από αυτό που πρεσβεύουμε. Αυτό βέβαια δεν μας εμποδίζει να εξελισσόμαστε και να βελτιώνουμε τόσο στοιχεία του χαρακτήρα μας όσο και της συμπεριφοράς μας.
Η έννοια της αυτο-βελτίωσης, μπορεί να εξελιχθεί σε μια πολύ όμορφη και δημιουργική διαδικασία, μέσα από την οποία ανακαλύπτουμε πολλά και σημαντικά κομμάτια του εαυτού μας που πριν ίσως ήταν εντελώς άγνωστα για εμάς, ενώ παράλληλα μας δίνεται η ευκαιρία να διορθώσουμε και πιθανά λάθη που κάναμε στο παρελθόν.
Το πιο σημαντικό είναι αρχικά να αποδεχτούμε τον εαυτό μας έτσι όπως είναι. Αυτό σχετίζεται με την αποδοχή της «μη τελειότητάς» μου ως ανθρώπου, ότι, δηλαδή, είναι εντελώς φυσιολογικό κι αναμενόμενο να έχω μειονεκτήματα ως προσωπικότητα και ότι δεν επιζητώ την αυτοβελτίωση με σκοπό να φτάσω στην τελειότητα.
Ο σκοπός κάθε προσπάθειάς μας για να γίνουμε καλύτεροι πρέπει να έχει επίκεντρο εμάς τους ίδιους και την ευτυχία μας, όχι αόριστες και «σκληρές» έννοιες όπως είναι αυτή της τελειότητας ή της αυστηρής κριτικής ως την αυτομαστίγωση.
Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι δεν είναι δυνατό να ζητάμε από τους άλλους ανθρώπους να μας αποδεχτούν όταν εμείς οι ίδιοι πρωτίστως δεν έχουμε αποδεχτεί τον εαυτό μας.
Αυτό είναι αναγκαίο, γιατί, όταν προσπαθούμε να βελτιώσουμε πιθανά μας ελλείμματα εκ των έσω, τείνουμε να μην είμαστε αρκετά αντικειμενικοί και παλεύουμε με τον εαυτό μας, μεταπηδώντας συνεχώς σε αντίθετα άκρα, όπως για παράδειγμα το άκρο του «τί είναι καλό και τί κακό», «τί σωστό και τί λάθος», παραβλέποντας, παρόλα αυτά, τα ενδιάμεσα σημεία, ενώ θα έπρεπε να εστιάζουμε περισσότερο στο τι είναι λειτουργικότερο για τον εαυτό μας και την αλληλεπίδραση μας με τους άλλους.
Έχω χρέος να σταθώ δίπλα κι όχι απέναντι στον εαυτό μου, χωρίς να ασκώ αυστηρή κριτική και χωρίς να γεμίζω με αρνητικά συναισθήματα την προσπάθειά μου να εξελιχθώ προς το καλύτερο.
Όταν καταφέρουμε να φτάσουμε σε αυτό το επίπεδο αποδοχής του εαυτού μας, τότε θα έχουμε απομακρύνει τις προσωπικές μας ανασφάλειες, τα αισθήματα ζήλιας και τα κόμπλεξ κατωτερότητας που μπορεί να βιώνουμε κατά καιρούς μειώνοντας τις ευέξαπτες στιγμές μας, καθώς θα είμαστε σε θέση πλέον να εξηγήσουμε τους λόγους που μπορεί να μας κάνουν να νιώθουμε δυσάρεστα συναισθήματα δίνοντας τόπο και χρόνο σε σκέψεις και συμπεριφορές που βελτιώνουν την ποιότητα ζωής μας.
Αναστασία Τζανετάκου
BSc Ψυχολόγος
MSc Κλινικός Ψυχολόγος
Ψυχοθεραπεύτρια CBT Therapy
link:https://www.facebook.com/profile.php?id=100090135201098&locale=el_GR
