Η τρίτη Κυριακή του Ιουνίου. Η ημέρα που κάποιοι καθιερώσανε για την γιορτή του πατέρα. Γι΄ αυτόν που από καιρό ήθελα να γράψω κάτι και τώρα μου δίνεται η αφορμή. Γι αυτόν που τον έχουν ξεχάσει όλοι και τον θυμάται μόνο ο νόμος για να τον τιμωρήσει και τα ΜΜΕ για να τον λοιδορήσουν στο πρώτο έστω ακούσιο παραπάτημα.
Εκατοντάδες φορές παρουσιάστηκε στην τηλεόραση και στις εφημερίδες ως βίαιος, δυνάστης, μέθυσος, αδιάφορος, εγκληματίας. Ως απλό αντικείμενο που δεν έχει καμία σχέση με τα παιδιά του που τα φροντίζει μόνο μια πονεμένη, βασανισμένη και πολλά άλλα μητέρα. Μόλις κάποια οικογένεια δυστυχήσει, με το πράγματι βαρύτατο πόνο της απώλειας κάποιου παιδιού, όλα τα ΜΜΕ θα τρέξουν στον πόνο της μάνας. Αυτός πουλάει θέαμα. Ο πόνος του πατέρα είναι βουβός. Δεν προσφέρεται για αύξηση εσόδων. Ο πατέρας νιώθει τον πόνο σε όλο του το είναι. Τα σωθικά του καίγονται. Το δάκρυ είναι τόσο που τα μάτια του δεν μπορούν να το βγάλουν έξω. Μόνο κάποιο βούρκωμα, κάποιο θόλωμα του βλέμματος του. Όλο το άλλο δάκρυ κατεβαίνει μέσα από τον διακριτικά κομπιασμένο λαιμό του για να του δροσίσει όσο γίνεται την υλική και άυλη ύπαρξή του που καίγεται.
Όταν η ανελέητη οικονομική ανέχεια κτυπήσει την πόρτα της οικογένειας, τη βουκιά του φαγητού δε θα τη στερηθεί μόνο η μάνα. Πρώτος ο πατέρας θα αφήσει στο σπίτι το φτωχό κολατσιό του για να πάει να εργαστεί έστω και νηστικός. Δεν θα τον σταματήσει ούτε η πείνα ούτε η αρρώστια ούτε η σωματική εξάντληση. Θα παλεύει μέχρι την τελευταία του πνοή.
Δεν μου κάνει εντύπωση που η ύπαρξη του πατέρα είναι αόρατη. Δεν μου κάνει επίσης εντύπωση που τον θυμούνται μόνον όταν θάβεται ζωντανός από τα μπάζα μιας οικοδομής στην προσπάθειά του να ζήσει τα παιδιά του. Και αυτό πουλάει. Φέρνει χρήματα. Πολλά χρήματα. Όπως χρήματα φέρνει κάθε φορά ο θάνατός του στην προσπάθειά του για κάποιο μεροκάματο που μπορεί να είναι το δεύτερο ή το τρίτο εκείνου του εικοσιτετραώρου
Δεν πειράζει. Ας βγάζουν κάποιοι εφήμερα χρήματα έτσι.
Ο πατέρας τα ξεχνάει όλα και είναι ιδιαίτερα περήφανος για τα παιδιά του όταν επί τέλους τα δει ολοκληρωμένες και δημιουργικές κοινωνικές μονάδες. Ας ξεχαστεί ακόμη και η γιορτή του αν πρόκειται να υπάρχει μόνον για εμπορικούς σκοπούς.
Ο πατέρας θα κάθεται πάντα σε μια άκρη της αίθουσας που βραβεύεται το παιδί του για το ήθος και την κοινωνική του προσφορά και σίγουρα δεν θα τον βλέπει κανένας επειδή ο κόσμος που ζει αυτή την στιγμή είναι υπερβατός και άυλος όπως υπερβατή και άυλη είναι και η αγάπη του.
Γιάννης Ωραιόπουλος
