Η 1η Μαρτίου ποτέ ξανά δεν θα είναι η αρχή της άνοιξης
1η Μαρτίου 2023 ημέρα που χάθηκαν ζωές ,ημέρα που θα μείνει στις μνήμες όλων μας, ημέρα που θα στιγματίσει την Ελληνική κοινωνία ,ημέρα που κάποιοι θα ήθελαν να μην είχε έρθει, ημέρα που πρέπει κάποιοι να καταλάβουν ότι ο θυμός είναι στις καρδιές και στο μυαλό όλων.
Το αύριο δεν θα είναι ίδιο με το χθες .
Η σιωπή, η βουβή διαμαρτυρία και όχι τα υποκινούμενα επεισόδια είναι αυτά που θα αλλάξουν τη κοινωνία είναι αυτά που θα δικαιώσουν τα αδικοχαμένα παιδιά των Τεμπών.
Η δικαιοσύνη καλείται να σταθεί στο ύψος της αποστολής της , οι οικογένειες έχασαν τα πάντα , η χώρα έχασε ότι καλύτερο είχε που είναι τα παιδιά της, αλλά και η κοινωνία έχασε την εμπιστοσύνη της απέναντι στους ‘’άρχοντες ‘’ .
Βλέπουμε να υπάρχει μια στεναχώρια, ένας κόμπος σφίγγει το στήθος όλων , ένα γιατί στα χείλη όλων και ένας θυμός δυναμώνει μέρα με τη μέρα σε όλους.
Τα παιδιά αυτά ήταν τα δικά μας παιδιά έστω και αν δεν τα ξέραμε , έστω και αν δεν τα κρατήσαμε στη δική μας αγκαλιά , τα κράτησε στην αγκαλιά της όμως μια μάνα , τα μεγάλωσε ένας πατέρας με στερήσεις και όνειρα για τη ζωή τους και κάποιοι στο βωμό του κέρδους, στο βωμό της καρέκλας , στο βωμό του ότι εγώ αποφασίζω , έστειλαν στο θάνατο αθώες ψυχές και μια χώρα στη θλίψη.
Η εθνική κατάθλιψη είναι ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε μια χώρα και η χώρα μας έχει μπει σε αυτή την τροχιά.
Η έξοδος από αυτή την εθνική κατάθλιψη εν μέσω θυμού είναι δύσκολη, οι αποφάσεις θα πρέπει να είναι τέτοιες που θα αλλάξουν τα πάντα στην Ελλάδα.
Σε μια Ελλάδα που κυριαρχεί το ‘’ Σκάστε ... σήμερα ουρλιάζουν οι μανάδες ‘’ και όλα δείχνουν ότι αυτά τα ουρλιαχτά και τα δάκρυα θα παρασύρουν σαν λάβα στο πέρασμά της πολλούς.
Πολλοί λένε ότι η θυσία αυτών των παιδιών ας είναι η αρχή για να αλλάξουν κάποια πράγματα στην Ελλάδα , αλλά ξεχνούν ότι αυτό που έγινε είναι δολοφονική ενέργεια γιατί κυριαρχεί το ... ωχ ρε αδελφέ.
Ένα κράτος που δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του , που δεν μπορεί να προστατέψει τους πολίτες του , που ξεπουλά τις περιουσίες του κόσμου , που μοιράζει ψίχουλα ζητώντας ψήφους , ένα κράτος που παρακολουθεί τους πάντες και από την άλλη σφυρίζει αδιάφορα.
Ποτάμι τα δάκρυα όλου του κόσμου που είναι δύσκολο αυτό το ποτάμι να στεγνώσει , γιατί κάθε μέρα μεγαλώνει, δυναμώνει και θα παρασύρει και θα πνίξει στο πέρασμά του όλους τους υπευθυνους.
Και όλα αυτά γιατί θα μπορούσε να ήταν μέσα στο τρένο το δικό μας παιδί, το εγγόνι , ο φίλος , ο συνάδελφος , ο γνωστός.
Εικόνες ντροπής που για άλλη μια φορά γίναμε η ντροπή της Ευρώπης.
Περιμένουμε ποτέ θα πάρει ένα μετάλλιο αθλητής μας για να νοιώσουμε υπερηφάνεια.
Δεν χρειάζονται εξηγήσεις από κανέναν , αποφάσεις θέλουμε από την δικαιοσύνη για να απαλύνει σε ένα βαθμό το πόνο από τις μανάδες και τους πατεράδες.
Δυστυχώς ότι και να πούμε ότι και να γράψουμε δεν είναι αρκετό για να δείξει το μέγεθος του πόνου , αλλά και το τεράστιο μέγεθος του μπάχαλου σε όλα τα επίπεδα.
Πολλοί αναφέρουν ότι η κατάσταση δεν είναι αναστρέψιμη , ότι αυτό που ζούμε έχει διαβρωθεί σε βάθος προγενέστερου χρόνου με ευθύνες διαχρονικές.
Αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το δυστύχημα των Τεμπών, αλλά έχει να κάνει με καθημερινά προβλήματα σε όλα τα επίπεδα του κρατικού μηχανισμού.
Το χρήμα έχει καταστρέψει τα πάντα , γιατί πλέον δεν είναι μέσο συναλλαγής, αλλά μέσο καταστροφής, του φίλου , της οικογένειας, του συνεργάτη, ακόμα και όταν ο Θεός σου χτυπά το καμπανάκι .
Ψάχνουν όλοι για απαντήσεις αλλά από ποιον …
Η απάντηση ας έρθει από εμάς τους ίδιους , ο καθ' ένας ας κάνει την δική του αυτοκριτική, ας δει λίγο πιο μακριά , ας εκτιμήσει τι έχει, ας δει τι έχασε.
Λάμπρος Λαμπρόπουλος
