Ιστορίες ζωής : Η μάχη με το ''τέρας" της κατάθλιψης

Φεβρουαρίου 03, 2022

Σύμφωνα με έρευνες, οι γυναίκες έχουν σχεδόν διπλάσιες πιθανότητες από τους άνδρες να διαγνωστούν με κατάθλιψη, αλλά είναι σε θέση να αναφέρουν το γεγονός και να αναζητήσουν θεραπεία πιο συχνά από αυτούς. Κάποιοι από τους παράγοντες που θα μπορούσαν να σχετίζονται με τη γυναικεία κατάθλιψη είναι οι αυξημένες απαιτήσεις που δημιουργούνται στη ζωή μιας γυναίκας, οι κοινωνικές διαφορές, οι ορμονικές διακυμάνσεις και το γεγονός ότι το γυναικείο φύλλο αντιμετωπίζει και αντιδρά στα στρεσογόνα γεγονότα και τα προβλήματα στις διαπροσωπικές σχέσεις με μεγαλύτερη ευαισθησία, την καθιστά πιο επιρρεπή στην κατάθλιψη.

Η ιστορία ζωής που θα σας παρουσιάσουμε αφορά μια 55χρονη σήμερα γυναίκα που έδωσε μια σκληρή μάχη με το «τέρας» της κατάθλιψης και το νίκησε. Ο λόγος που αποφάσισε να μας πει την ιστορία της είναι ότι θα ήθελε να βοηθήσει όσους αυτή τη στιγμή παλεύουν με αυτό και ίσως να συνεισφέρει, με τη δημοσιοποίησή της, στην εξάλειψη του στίγματος.

«[…] Σκεφτόμουν μήπως να φύγω απ’ το μπαλκόνι;[..]»

Ποια ήσουν πριν την κατάθλιψη;

Ήμουν ενεργητική, δραστήρια, χαρούμενη, λειτουργική. Από την άλλη όμως ήμουν παραπάνω δοτική από ότι έπρεπε και ήθελα να είναι όλοι ικανοποιημένοι. Όλοι εκτός από εμένα…

Πως και πότε κατάλαβες ότι χρειάζεσαι βοήθεια; Τι ένιωσες;

Όταν τα παιδιά ήταν πολύ μικρά δεν εργαζόμουν και έτσι τα είχα όλα οργανωμένα. Κάποια στιγμή όταν πήγαιναν Δημοτικό χρειάστηκε να δουλέψω. Τότε, άρχιζα να πιέζομαι πολύ γιατί αυξηθήκαν οι ευθύνες και δεν μπορούσα ν’ ανταπεξέλθω σε όλα όπως πριν. Εντωμεταξύ δεν είχα βοήθεια. Ο σύζυγος δούλευε πολλές ώρες και δεν υπήρχε κανείς άλλος να με βοηθήσει. Ήμουν τελειομανής, προσπαθούσα να είναι όλα υπό έλεγχο αλλά δεν ήταν εφικτό. Ένιωθα ενοχές γιατί δεν μπορούσα να τα καταφέρω και έτσι άρχισαν τα προβλήματα... Στην αρχή πάθαινα κρίσεις πανικού και εκεί κατάλαβα ότι κάτι συμβαίνει.

Ποιες ήταν οι καθημερινές σου σκέψεις;

Υπήρχαν πολλές και καθημερινές αυτοκτονικές σκέψεις. Σκεφτόμουν «μήπως να φύγω απ’ το μπαλκόνι;» αλλά απ’ την άλλη φοβόμουν να το κάνω. Ευτυχώς δεν βρήκα ποτέ την δύναμη.

«[…]Η ζωή εκείνη την περίοδο ήταν λες και ήμουν ζόμπι[…]»

Οι σκέψεις είχαν να κάνουν και με το παρελθόν σου;

Όχι, μόνο αυτοκτονικές σκέψεις. Δεν αντέχεις αυτό που σου συμβαίνει και δεν ξέρεις γιατί συμβαίνει. Θέλεις να βάλεις ένα τέλος. Δεν συνειδητοποιείς αμέσως τι γίνεται. Ξαφνικά αλλάζει η ζωή σου και ζεις μαζί με την κατάθλιψη.

Επικεντρωνόσουν στον εαυτό σου και στην κακή σου κατάσταση;

Ναι. Όταν έχεις κατάθλιψη το μόνο που σκέφτεσαι είναι ο εαυτός σου δεν μπορούσα να σκεφτώ τους άλλους. Οπότε το μόνο πράγμα που είχα στο μυαλό μου ήταν το πότε θα γίνω καλά.

Ποια ήταν η καθημερινή διάθεση σου;

Δεν υπήρχε διάθεση για τίποτα.

Ήσουν λειτουργική σε όλους τους τομείς της ζωής σου; Πού υστερούσες περισσότερο;

Η ζωή εκείνη την περίοδο ήταν λες και ήμουν ζόμπι που τα κάνει όλα μηχανικά. Έπρεπε να μαγειρέψω γιατί κάτι έπρεπε να φάμε, έπρεπε να δουλέψω γιατί χρειαζόμουν τα χρήματα, έπρεπε ν’ αντέξω για να μην καταλάβουν κάτι τα παιδιά μου. Γενικά, έκανα ότι ήταν απαραίτητο και τις υπόλοιπες ώρες βούλιαζα στον καναπέ μου.

«[…]νόμιζα ότι ο μόνος τρόπος ήταν να βάλω τέλος στη ζωή μου[…]»

Ο σύζυγος ήταν δίπλα σου; Ήξερε ότι έχεις κατάθλιψη ή το έκρυβες; Πώς το αντιμετώπιζε;

Μέχρι να σταθώ στα πόδια μου ξανά και να λειτουργήσω κανονικά μου πήρε περίπου δύο χρόνια. Όταν ένας άνθρωπος στην οικογένεια νοσεί, νοσεί μαζί του όλη η οικογένεια. Δυστυχώς έτσι είναι. Αυτό που με πείραξε περισσότερο ήταν ότι μου δήλωσε από την αρχή πως δεν μπορεί να με βοηθήσει. Δεν μου άρεσε αυτή η κουβέντα. Εκείνο τον καιρό  ήμουν θυμωμένη μαζί του. Περίμενα κάτι άλλο που το έβρισκα στην κολλητή μου. Ήθελα να μιλάω, να μιλάω, να μιλάω ,να με ακούει αλλά δεν μπορούσε. Πιστεύω ότι δεν το άντεχε όλο αυτό. Είμαι σίγουρη ότι το περνούσε πολύ άσχημα αλλά το αποτέλεσμα ήταν η αποξένωση. Προστέθηκαν και κάποια άλλα προβλήματα και ήρθε το τέλος της σχέσης.

Τι σκεφτόσουν για το θάνατο;

Ο θάνατος με φόβιζε πάντα. Ενώ ήθελα να τελειώσει όλο αυτό και νόμιζα ότι ο μόνος τρόπος ήταν να βάλω τέλος στη ζωή μου για να σταματήσει αυτό το μαρτύριο. Ευτυχώς δεν το προσπάθησα ποτέ γιατί «ο φόβος φυλάει τα έρμα».

«[…]Τις φορές που πάθαινα κρίσεις πανικού μπροστά τους πήγαινα κατευθείαν στην τουαλέτα και κρυβόμουν.[…]»

Τι φοβόσουν περισσότερο απ΄όλα;

Μη με οδηγήσει η κατάθλιψη στο τελείωμα της ζωής.

Ποια ήταν η επικοινωνία σου με τα παιδιά εκείνη την περίοδο τους είχες μιλήσει;

Αναγκάστηκα να τους πω ψέματα ότι έχω κάποια προβλήματα υγείας και γι’ αυτό δεν έχω την ίδια διάθεση που είχα παλιότερα. Τις φορές που πάθαινα κρίσεις πανικού μπροστά τους πήγαινα κατευθείαν στην τουαλέτα και κρυβόμουν. Ευτυχώς μέσα σ ένα δεκάλεπτο είχε περάσει. Όταν τους ρώτησα κάποια στιγμή στην ενήλικη ζωή τους που έμαθαν τα πάντα για την περίοδο εκείνη μου είπαν ότι δεν είχαν καταλάβει τίποτα.

Θύμωνες περισσότερο και πιο εύκολα;

Όχι, δεν είχα κουράγιο για τίποτα ούτε καν για να θυμώσω.

«[…]Όταν η ψυχή νοσεί το ίδιο συμβαίνει και με το σώμα.[…]»

Ένιωθες αγαπητή στους γύρω σου ή βίωνες την απόλυτη μοναξιά; Ήσουν εντελώς απομονωμένη ή είχες κάποιον που ένιωθες κοντά σου και μπορούσε να σε καταλάβει;

Πίστευα ότι με αγαπούν. Άλλωστε η φίλη η κολλητή υπήρχε πάντα εκεί να με κάνει μια αγκαλιά και να με ακούσει αλλά βρισκόμουν σε μια κατάσταση που με οδηγούσε στην απομόνωση. Ήμουν εγώ και οι σκοτεινές μου σκέψεις. Ένιωθα τελείως μόνη μου και ότι δεν μπορούσε να καταλάβει κανείς αυτό που περνούσα. Δεν μπορούσε κανείς να βοηθήσει. Μόνο ο ειδικός μπόρεσε να βοηθήσει στον οποίο απευθύνθηκα ένα χρόνο μετά από την αρχή των συμπτωμάτων. Στην αρχή προσπάθησα να το διαχειριστώ μόνη μου. Δεν ήξερα ακριβώς τι μου συμβαίνει. Βέβαια δεν κατάφερα να σταματήσω τις σκέψεις και έτσι  άρχισα τις συνεδρίες και παράλληλα τη φαρμακευτική αγωγή.

«[…]Όταν όμως παλεύεις για το τέλειο «τρως τα μούτρα σου».[…]»

Πονούσες σωματικά;

Οι κρίσεις πανικού παραλύουν τον οργανισμό. Χάνεις τη γη κάτω απ’ τα πόδια σου νομίζεις ότι πεθαίνεις. Όταν η ψυχή νοσεί το ίδιο συμβαίνει και με το σώμα. Κάποιες φορές όταν περπατούσα νόμιζα ότι θα λιποθυμήσω δεν με κρατούσαν τα πόδια μου. Ένα μεγάλο διάστημα δεν έβγαινα μόνη μου απ΄ το σπίτι.

Ποιοι πιστεύεις ότι ήταν οι λόγοι που σε έφτασαν στην κατάθλιψη;

Είχε να κάνει με τα παιδικά μου βιώματα. Το ανακάλυψα μετά από πολλές συνεδρίες με τον ψυχολόγο. Η μητέρα μου είχε τρομερή αδυναμία στον αδελφό μου και δεν μπόρεσε πότε να το κρύψει με αποτέλεσμα να νιώθω πάντα παραμελημένη. Έτσι για να κερδίσω την προσοχή της έπρεπε να γίνω σε όλα τέλεια. Έγινα άριστη μαθήτρια, τέλειο παιδί, τέλεια νοικοκυρά. Όταν όμως παλεύεις για το τέλειο «τρως τα μούτρα σου».

Τι θα έκανες διαφορετικά εάν μπορούσες να γυρίσεις το χρόνο πίσω; Εάν γύριζα το χρόνο πίσω με τις εμπειρίες που έχω πια θα έλεγα στον εαυτό μου : Πρώτον δεν χρειάζεται στη ζωή να τα καταφέρνεις όλα τέλεια και δεύτερον επειδή ο ρόλος της γυναίκας είναι πολύπλευρος και έχεις να δώσεις πολλές μάχες θα μου έλεγα «δεν πειράζει εάν είσαι μέτρια νοικοκυρά, μέτρια σύζυγος ,μέτρια εργαζόμενη, μέτρια μανούλα αλλά πειράζει να μην είσαι καλή με τον εαυτό σου και να μην τον αγαπάς .

«[..]Μην αφήνεις το χρόνο να περνάει βασανίζοντας  το «μυαλουδάκι»  σου.[…]»

Τι συμβουλεύεις τους ανθρώπους «εκεί έξω» που έχουν κατάθλιψη ή ζουν μέσα στο άγχος;

Δεν πειράζει εάν δεν γίνει μια δουλειά και δύο και τρεις αρκεί να είμαστε εμείς καλά.

Ποιο είναι το μήνυμα που θες να περάσεις;

Εάν είμαστε εμείς καλά θα είναι και όλοι άλλοι γύρω μας. Όταν, όμως, προσπαθούμε να είναι όλοι άλλοι καλά εις βάρος μας, στο τέλος δεν είναι κανείς ευχαριστημένος. Εάν ο οποιοσδήποτε άνθρωπος καταλάβει ότι μέσα του κάτι συμβαίνει που τον εμποδίζει να ζήσει όμορφα και αρχίζει να κάνει άσχημες σκέψεις πρέπει  να ζητήσει αμέσως βοήθεια. Η κατάθλιψη είναι πολύ πιο εύκολο να θεραπευτεί όταν την αντιμετωπίσεις άμεσα. Μην αφήνεις το χρόνο να περνάει βασανίζοντας  το «μυαλουδάκι»  σου. Τέλος, να είμαστε πιο εξωστρεφείς  και να βρούμε έναν άνθρωπο που θα μας εμπνέει εμπιστοσύνη ώστε να μοιραζόμαστε τα προβλήματα μας.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου motto τώρα πια και πόσο νομίζεις ότι άλλαξες μετά από την περιπέτεια σου;

Πάνω απ’ όλα να αγαπάμε τον εαυτό μας. Να τον φροντίζουμε περισσότερο από τους άλλους  χωρίς ενοχές και αυτό σίγουρα θα έχει θετικά αποτελέσματα και στους ανθρώπους που είναι γύρω μας. Αυτό κάνω και εγώ από τότε μέχρι σήμερα και ελπίζω για πάντα.

Γράφει: E.Γ.